(Exhibition ran from 2nd until the 4th of October 2009.)

De woning staat vol mensen, in de kleine witte ruimte links is de galerie des huizes.
Een manshoge schildering pronkt op de muur. Verschillende vlakken naast en over elkaar vormen een gespiegelde “D”. De kleuren zijn vaal, doen denken aan vroeger, eigenlijk nog het meest aan het palet van een waterverfdoos op school. De manier van schilderen is los en open, de verflaag niet constant, op veel plekken schijnt de muur er door heen. Binnen de vlakken: figuren en objecten. Astronauten, raketten en satellieten. Stoelen, banken en een kraan. Figuurlijke en abstracte vormen wisselen elkaar af.
Je blik glijdt langs het schilderij en je kijkt uit op de Dordtselaan. Een straat vol mensen en geluiden. Als je hier een week aan het werk bent kun je er bijna niet om heen.
Staat de “D” dan voor Dordtselaan, of toch voor iets heel anders?

muur

muur_detail1

muur_detail2

Links hangen op ooghoogte drie kleine projectoren uit stevig karton. Met hun verschillende kleuren en ronde hoeken doen zij denken aan kleine koffers of grote broodtrommels.
Bij twee projectoren is het mogelijk door een houten draaischijf aan de boven- of zijkant een animatie in gang te zetten. Door een ronde opening kijk je in de projector: Een dinosaurus trekt voorbij. In knipperend blauw licht slaat een vlinder met zijn vleugels, vliegt omhoog en blijft toch steeds op dezelfde hoogte gevangen.
De derde projector schijnt zijwaarts in de hoek en projecteert licht: Oranje en geel, een eeuwige zonsopgang.

projectors

vlinder

Op de gang een tekening van een grote maan op een werkbank, hij valt er bijna van af.
Een krant over een klerenhanger.
Een klein grijs doosje in de vorm van een ster.
Een zachte stem, begeleidt door de klanken van een gitaar.
Mensen draaien hun hoofden als ze, pas na een tijdje, beseffen dat er geen CD aan staat.
Het is Jak die in de kast zit en zingt. De muziek kijkt voorzichtig om de hoek en iedereen staat te luisteren:
Opeens groeien er bomen op Mars, het regent. Jak loopt voorbij op blote voeten, verlegen vissen komen langs. Iemand is weg of is er nooit geweest. We zijn licht als een veer, het is donker als nooit tevoren. Onzichtbaar, achteruit, onmogelijk… En je begrijpt waarom de muzikant in de kast zit en liever voor oren zingt dan voor ogen.

wandobject1

wandobject2

tekeninghanger1

tekeninghanger2

zon_op_workmate

Jak’s werk is vol van jongensdromen: Dingen bewegen; je denkt aan vliegen en openstaande ramen vol maneschijn en misschien wordt je er zelf een beetje eenzaam van. De muziek maakt er deel van uit, wordt zelfs de rode draad op je ontdekkingstocht door een expositie die je wijst op de schoonheid en de mogelijkheden van een wereld in het klein.
Sommige werken zijn minder af dan andere, alles lijkt zo netjes opgeruimd dat je naar een penseel zoekt die je eigenlijk toch op de vloer verwacht. Toch is het totaal ontwapenend en in de fragmenten dankzij Jak’s eerlijkheid nog lang geen cliché.

Door Anna Schöning


http://jakpeters.nl/-/Home.html